BUNT CZERWONYCH TURBANÓW

hale Przeprowadzone przez wielkiego wezyra Ibrahima Damada Paszę reformy i pozorna stabilizacja nie znaczyły bynajmniej, że źródło niezadowolenia wygasło, że zapanował pokój społeczny. Antagonizmy istniały w dalszym ciągu i wybuchały drobnymi ogniskami buntu, aż wreszcie w r. 1730 wyraziły się w wielkiej eksplozji noszącej nazwę ruchu „czerwonych turbanów\".

Od r. 1722 trwała omówiona już wyżej wojna z Persją, w której wojska tureckie po pierwszych zwycięstwach poniosły szereg dotkliwych porażek. Wieści o tych porażkach wzbudzały żywe niezadowolenie, kierowane głównie przeciw wezyrowi Ibrahimowi Damadowi Paszy. Zarzucano mu, że sam nie wyrusza na wojnę. Był to człowiek spokojny i dobroduszny, nie lubiący rozlewu krwi. Gdy do Stambułu doszła wieść o utracie Tebrizu, rozległy się głosy: „Tebriz oddano Persom na rozkaz Ibrahima Paszy\". Po wyprawie na Persję obiecywano sobie nowe łupy, a bezczynność władz budziła niezadowolenie. Ale sami janczarzy bynajmniej nie rwali się do wyprawy i pod pozorami, że kampania prowadzona jest niedołężnie, przyłączyli się do niezadowolonych. 29 1X 1730 r. zbuntowane korpusy janczarów opanowały At Meydan w Stambule, dotychczasowe miejsce wielkich ludowych zebrań i manifestacji. Rewolta kierowana była przez zwykłego janczara, z pochodzenia Albariczyka, handlarza szmatami, ostatnio łaziebnego w łaźni, Bayezida Patronę Halila. Obok niego rej wodzili inni, jak handlarz owocami Muslu Bese, Emir Halil z Izmiru i Muskuk, szeregowi janczarzy. Powstańcy zdemolowali składy na rynku, rzucili się na więzienie uwalniając zamkniętych i wraz z nimi i innymi żywiołami uzbrojonymi w zdobyczną broń ruszyli na palące dygnitarzy. zdjęcia